Hepimiz bir etkinlikte, tatlı masalarının yakınında dururken, bir çocuğun en sevdiği tatlılara ulaşmak için çılgınca bir telaşla bizi ittiği deneyimi yaşamışızdır. Başta kızsak bile yine de bu çocuğa ‘bencil’ demek içimizden gelmez. Ya da çocuğun başkalarını umursamadığını düşünmeyebiliriz. Çünkü çocuğun aslında hiçbir şeyden haberi yok gibidir. Masadaki pasta dilimine veya kurabiyelere o kadar odaklanmıştır ki, yoluna çıkan insanları ittiğinin farkında değildir sadece.
Kaldı ki bu tür davranışlar sadece çocuklara özgü değildir. Bazen çiftler çocukları ile birlikte ebeveynlerinin evine gelir. Tabi ki bu evde kendilerini rahat ve ‘evlerinde’ hissederler. Çocuklar oyuncaklarla oynar, yemekler hazırlanır ve yenir. Sonra gittiklerinde oyuncakların etrafa saçıldığını, lavaboların kirli bulaşıklarla dolu olduğunu ve tabii ki her tarafın pis olduğunu fark etmezler. Bu genç çifti bencil olarak nitelendirmek pek de doğru değildir. Onlar aslında birçok şeyden habersizdir. Dikkat etmezler. Çocuklarıyla ilgilenmeye odaklandıkları için ebeveynlerini düşünmezler.
Bir diğer örnek de meraklı gözlerle bakmaktır. Bazen trafikte oturur, yarım saat boyunca sıkışığın sebebini merak ederek ilerleriz. Sonunda ne olduğunu anlarız: Otoyolun diğer tarafında bir kaza olmuştur, ama bizim taraftaki herkes yavaşlayıp ne olduğunu görmek için bakma ihtiyacı hissetmiştir. Bir sürücü bakmak için yavaşladığında, arkasındaki yüzlerce kişiyi geciktirdiğini düşünmez. İşte Mase peraşası önemli bir dikkatsizlikten söz eder. Peraşamız kazara ‘beşogeg’ başka birini öldüren kişinin durumunu ele alır. Eğer bu, kişinin kontrolü dışındaki koşullar nedeniyle meydana gelmişse, hiç cezalandırılmaz. Ancak bir ihmal söz konusuysa, kefaret kazanmak için şehrinden ayrılıp ‘ir miklat’ dediğimiz sığınak şehirlere yerleşmesi gerekir.
Potansiyel olarak tehlikeli faaliyetlerde bulunuyorsak, hiçbir şeyden habersiz olma hakkımız yoktur. Ne kadar iyi kalpli olursak olalım ve asla birine zarar vermeyi düşünmesek bile, dikkat hepimiz için elzemdir.
