Tazria ve Tahara peraşalarının büyük bir bölümü insanların derilerinde, giysilerinde veya evlerinde yüzeye çıkan bir enfeksiyon türü olan ‘tsaraat’ın karmaşık kurallarıyla ilgilidir. Tora ‘tsaraat’ varlığını gösterebilecek şüpheli bir renk bozulması gören bir kişinin uyması gereken belirli gereklilikleri ve bir renk bozulmasının ‘tsaraat’ olarak doğrulanması durumunda izlenmesi gereken prosedürleri ana hatlarıyla belirtir.
Kurallara göre bedensel ‘tsaraat’ olan bir kişi, iyileşene kadar şehrinden sürgün edilirdi. ‘Tsaraat’a yakalanmış kişinin giysisinin, belirli durumlarda yakılması hatta ‘tsaraat’ tespit edilmiş bir evin, bazı durumlarda yıkılması gerekebilirdi.
Bu hastalık manevi bir hastalık olarak bilinir. Her ne kadar görüntü olarak vücutta ‘leprosis’ hastalığının belirtileri gibi görünse de bunun dermatolojik ‘leprosis’ ile ilgisi yoktur. Daha ziyade ‘laşon ara’ günahı sonucunda ortaya çıkan manevi bir hastalık olarak bilinmektedir.
16. yüzyılda yaşamış bir bilge Rabi Moşe Alshich, Tora’nın bu hastalığı anlatan bölümde insanı neden ‘adam’ olarak nitelendirdiğini sorgular. Tora birçok yerde kişiyi farklı şekillerde tanımlar. ‘Enoş’ sözcüğünü kullanabildiği gibi bazı durumlarda ‘iş’ bazı durumlarda ise ‘adam’ sözcüğünü kullanır. Alshich bu sözcüğün genellikle tsadik kişiler için kullanıldığını öğretir. Eğer durum böyle ise neden bir hastalığın ortaya çıktığı kişiler için bu sözcük kullanılmıştır. Neticede bu hastalığın sebebi manevi yani bir günahtır ve neden tsadik insanlarla bu günah ilişkilendirilmektedir? Eğer ‘adam’ diyorsak ve manevi olarak insanı onurlandırıyorsak neden bu günahtan söz ediyoruz?
Alshich, ilginç bir şekilde genel olarak erdemli ve saf olanların bedenlerinin günahın kirliliğinden etkilendiğini söyler. Eğer bir kişi tamamen saf değilse, işlediği günahlar onu ‘tsaraat’ tarafından hasta edilecek kadar etkilemez. Sadece bir kişi safsa, ara sıra yapılan bir kötülük ‘tsaraat’ enfeksiyonuna yol açar. Bir leke en fazla temiz bir giyside fark edilir. Eğer bir giysi zaten çamurla kaplıysa, üzerine düşen bir yiyecek damlası fark edilemez. Aynı şekilde, sadece genel olarak ‘temiz’ bir ruhta günahın lekesinin ‘tsaraat’ gibi bir hastalığa neden olması söz konusudur. Bunun da en klasik örneği Moşe hakkında ‘laşon ara’ yaptığı bilinen Miryam gibi bir peygamberin bu hastalığa yakalanmasıdır.
Belki de bu nedenle Alshich ‘tsaraat’ hastalığının günümüzde ortaya çıkmadığını yazar. Çünkü bizlerin saflık seviyesi yukarılarda değildir. Yüksek saflığa ait olmayan bizlerde bu hastalık ortaya çıkmamaktadır.
“Veaya beor besaro lenega tsaraat / onun teninin derisinde tsaraat sıkıntısı olacak” diyen pasuğa biraz yakından bakalım. Rabiler bu pasuğun Tora’da neşe ve güzel şeyleri ifade ederken kullanılan ‘veaya’ sözcüğü ile başladığına dikkat çeker. Gemara Masehet Megila 10’da bu kelime kullanıldığında bir kutlama öğesini gösterdiğini öğretir. Hâlbuki burada bizler bir hastalıktan söz etmekteyiz ve ‘tsaraat’ hastalığının neşeye sebep olması akılcı değildir.
Alshich, ‘tsaraat’ hastalığının ortaya çıkmasının elbette günah işlemiş birine verilen bir ceza olduğunu söyler. Ancak aynı zamanda bu durum o kişinin ruhani olarak oldukça yüksek olduğunu göstermektedir. İşte bu durum bir mutluluk kaynağıdır. ‘Leke’sinin fark edilebilir olması, ruhunun aksi takdirde ‘temiz’ olduğunu kanıtlar. ‘Tsaraat’ hastalığının başlangıcı, kişinin genel olarak temiz olduğunu bilmenin sevincini getirir. Bu kişi bu hastalıkla cezalandırıldığında kötü davranışları nedeniyle ‘teşuva’ sürecine girer ve saflığını yeniden elde edebilir.
