Kahramanıma veda

Yakir MİZRAHİ Köşe Yazısı
18 Kasım 2026 Çarşamba

Sene 1989. Bir mart akşamı. Sekiz yaşındayım. Tamam aklım başımda ama o kadar da her şeyin farkında değilim. Yatma saatime yakın Galatasaray'ın bir maçı var ama neden bu kadar önemli, yıllar sonra anlıyorum. Babam, "Sen de izle" demiş, bir gün az uykuyla okula gitsem ne olacak ki diye düşünmüş olmalı. Dakikalar ilerlemişken o büyülü sol ayaktan çıkan mermi gibi şutta top filelerle buluşuyor ve babamı yerde görüyorum salonun ortasında. Hayretler içindeyim, daha önce onu hiçbir gole bu kadar çok sevinirken görmemişim. Pantolonu bile yırtılmıştı, nasıl unuturum. İlker Yasin'in peş peşe dört kez "Ve gol" demesine yol açacak kadar muazzam bir goldü. Kimine göre Türk futbol tarihinin kırılma noktasıydı o gol. Şu an şunu biliyorum ki, o gol benim hayat hikâyemin belki de dönüm noktası...

Birkaç gün sonra eve bir poşetle gelen babam... Ve poşetin içinde terziye diktirdiği sekiz numaralı forma. Sarı ve kırmızı top kumaştan kestirip el işiyle yaptırdığı kulüp armasıyla, hayatımın ilk Galatasaray forması. O zamanlar 'store', lisanslı ürün, online sipariş diye bir şey yok. Basit, terziye diktirilmiş ama dünyaları versen değişmeyeceğim formam ve ben... Sekiz numara, Cevad Prekazi. Ya da sekiz numara, Yakir Mizrahi. İşte kıvılcım belki de o akşam atılan o harikulade golde ya da terziden gelen o benzersiz formada alevleniyor. Odama posterin asılıyor, evin salonunda çekilen şutlarda adım Prekazi oluyor, mahallede top sürerken sana özeniyor, uğurlu rakamım sekiz oluyor, saç stilin, düşük çorapların ve daha nice özelliğinle çocukluk kahramanıma dönüşüyorsun. Hayat tesadüfleri de seviyor; tamamen rastlantısal şekilde sekizinci ayın sekizinci gününde evlenip, sekiz numaralı daireden yine sekiz numaralı daireye taşınıyorum.

Yıllar peşi sıra geçerken o muazzam golün de büyüsüyle futbola merakım günden güne artıyor. Öyle ki; lise yıllığımda hakkımda yazı yazan neredeyse herkes, hasbelkader 20 yıldan daha uzun bir süredir ilgilendiğim mesleğe adım atacağımı çok önceden biliyor. Mesleği seçmeme sebep olan, belki de rotamı yeniden oluşturan golü atıyor Prekazi... Ya da babamın o unutulmaz sevinci... Mesleğin cilvesi, seninle yıllar içinde aynı binalarda, yakın metrekarelerde bulunuyoruz ama olmuyor işte. Sekiz yaşındaki Yakir'in hissettiği duygulara zarar vermekten korkup her seferinde kaçıyorum tanışmaktan. Terziye diktirilen sekiz numaralı formayı imzalatmak da nasip olmuyor. Kitap yazıyorsun, imza gününe gidemiyorum. Sağolsun bir dostum benim adıma kitabını imzalatıyor. İşte tam da o dönemde sekiz numaralı forma yeni sahibine gidiyor. Babam formayı torununa hediye ediyor.

Ve yıllar sonra... Kahreden bir nisan gününde tıpkı senin gibi kır saçlarıyla yaş alan babamı çok erken kaybediyorum. O günlerde babam için bir şeyler yazayım diyorum. Laf lafı, hisler hisleri, kelimeler kelimeleri açar, bakarsın belki bir kitaba dönüşür; olmaz mı?.. Yazıya seninle başlıyorum Cevad... 1989 yılının bir mart gününde bana, babama ve seneler sonra Kopenhag’daki stadın demirlerine beraber yaslanan baba ve oğula yaşattıklarını anımsamaya çalışıyorum. Yazıyorum, yazıyorum ve siliyorum. Ne babama ne de sana karşı hissettiğim duyguları tam manasıyla kelimelere dökemeyeceğimi düşünüp aradan geçen 6,5 yılda tek sözcük ekleyemeden bırakıyorum dosyayı kendi haline. Günü gelince belki yazarım diye...

Çocukluk kahramanım Cevad... Çok erken gittiğin yerde ebedi kahramanıma selam söyle...

Siz de yorumunuzu yapın

Tüm Yorumları Görün