İtiraf ediyorum: Özel dedektif fikri bana her zaman gereğinden fazla cazip gelmiştir. Yani düşünsenize, biri sizin yerinize şüpheleniyor, araştırıyor, ipuçlarını birleştiriyor… Siz de arkadan bu süreklilik arz eden keşfi parmağınızı bile kıpırdatmadan izliyorsunuz. 20 Mart’ta Poll Films By Polat Yağcı ve 25 Film yapımcılığında vizyona giren ‘Kardeşler Araştırma’ bu merakı alıp iki saatlik bir eğlenceye çevirince, insan çıkışta kendine sormadan edemiyor: “Acaba ben de mi birini tutsam?”
Film, Londra’daki sıradan bir soruşturmayı tamamlayıp Türkiye’ye dönen Orhan ve Erhan’ın hikâyesiyle açılıyor. Tam “iş bitti, eve dönüyoruz” modundayken kendilerini devlet destekli, son derece hassas bir operasyonun içinde buluyorlar. İşin içine İngiliz bir diplomatın dahil olmasıyla mesele bambaşka bir boyuta taşınıyor. Görünürde basit başlayan görev esnasında iki kardeş kendilerini giderek büyüyen bir ağın ortasında buluyor. Tabii tüm bu ‘yüksek profil’ meseleler olurken, onların yaklaşımı oldukça serbest.
‘Kardeşler Araştırma’nın en güzel tarafı, bu büyük laflı hikâyeyi alıp komedi eksenine taşıması ve orada resmen kırıp geçirmesi. Son dönemin en sevilen isimlerinden oyuncu Doğu Demirkol, o kendine has “ben buradayım ama çok da ciddiye almıyorum” haliyle sahnelerde izleyiciyi avucunun içine almayı başarıyor.
Karşısında Cem Gelinoğlu var ve o da bu kaosu belli bir dengede tutan taraf. Biri gaz, diğeri fren gibi… Ama zaman zaman ikisi de gaza basıyor, işte o zaman film tadından yenmiyor. Aralarındaki uyum filmin en güçlü taraflarından biri. Finalde bırakılan hissiyat ise oldukça net: Bu hikâye burada bitmez, ikincisi geliyor!
Sahneye Güven Kıraç girdiğinde ise dozaj bir anda değişiyor. Uzatmıyor, zorlamıyor; tek hamlede güldürüyor. Espri dediğin şeyin ne zaman ve nasıl yapılacağını çok iyi bilenlerden.
Senaryo, “mantık mı, eğlence mi?” ikileminde hiç tereddüt etmiyor. Tercihini açıkça eğlenceden yana kullanıyor. Yer yer absürtleşen anlar var ama film bunun farkında ve zaten o absürtlüğün üzerine kuruyor mizahını. Seyirciye hiçbir şeyi sorgulamadan sadece keyfini çıkarmak kalıyor.
Dedektiflik ve ajanlık hikâyeleri zaten dünyanın her yerinde çalışıyor. Çünkü insan doğası gereği meraklı; kim neyi saklıyor, kim kimin peşinde… Kardeşler Araştırma bu evrensel merakı alıp yerel bir mizahla harmanlıyor ve oldukça keyifli bir tona ulaşıyor.
Üstelik zamanlaması da manidar. Gündem ağır, haberler yorucu. Böyle bir atmosferde sinemaya gidip iki saat boyunca bambaşka bir dünyanın eğlencesine teslim olmak, düşündüğümüzden daha kıymetli. Küçük bir kaçış, iyi bir nefes.
Sonuç olarak filmden çıktığınızda iki şey oluyor: Güzelce gülüyorsunuz ve hafif bir şüpheyle etrafınıza bakıyorsunuz. “Acaba gerçekten her şey göründüğü gibi mi?”
Bir de aklınıza şu soru mıhlanıyor: “Ben kimi araştırtacağım?” Sahi, siz en çok kimin sırlarını öğrenmek, gizemini çözmek isterdiniz?
Hız Çağında Aşkın İmkânsızlığı
Geçenlerde sosyal medyada hatırı sayılır bir takipçi kitlesine sahip olan Erdem Aksakal’ın ben bu yazıyı kaleme alırken yaklașık 500 bin kişi tarafından görüntülenen tweet’ine denk geldim. Tam olarak şu ifadeler kullanılıyordu: “Sevgililiği bitiren dating kültürü oldu. Sevgili olma umuduyla konuşmaya başladığın, o amaçla buluştuğun kişiye tek seferde bağlanman olanaksız. First date kötü geçmeye mahkum bir konsept. Eskiden amaçsızca, akışında, insani olarak yakınlaşılır, arkadaş olunur, derinleşilir eğer kalpler kayarsa flörte, sevgililiğe yönelinirdi.”
Ne kadar doğru söylüyor değil mi? Dating kültürü sevgililiği öldürdü demek belki iddialı ama… İçimizdeki o eski, yavaş ve insani yakınlaşma fikrinin artık neredeyse nostaljik bir hikâyeye dönüşmüş olması gerçekten can sıkıcı.
Birini tanımak artık bir sürecin değil, bir performansın parçası. ‘First date’ dediğimiz şey, iki yabancının birbirini anlamaya çalıştığı bir an değil; iki adayın birbirini değerlendirdiği kısa bir mülakat gibi. Süre kısıtlı, beklenti yüksek, sabır sıfıra yakın.
Hal böyle olunca, o ilk buluşmanın kötü geçmesi neredeyse kaçınılmaz. Çünkü doğallık yok. Sessizlik bile doğal değil; bir şeylerin yanlış gittiğinin işareti. Oysa eskiden insanlar birbirine maruz kalarak yakınlaşırdı. Aynı ortamda bulunarak, aynı şeye gülerek, bazen sıkılarak bile… Bir bağ kurmanın yolu tek bir akşam yemeğine indirgenmezdi.
Şimdi ise birini tanımaya başlamak bile başlı başına bir karar. “Bu kişiyle bir ihtimal var mı?” sorusuyla başlıyoruz her şeye. Halbuki belki de olmaması gerekiyordu başta. Belki arkadaş olacaktık. Belki aylar sonra, hiç planlamadan bir şeyler değişecekti. Ama artık o alan yok. Her şey baştan kategorize: “Date edilecek mi, edilmeyecek mi?”
En acısı da şu: İlk buluşmada ‘ışık yoksa’ devam etmiyoruz. Oysa bağ dediğin şey çoğu zaman ilk anda parlamaz. Yavaş yavaş oluşur. Ama dating kültürü bize sabretmemeyi öğretti. Hızlı tüketmeyi, hızlı eleştirmeyi, hızlı vazgeçmeyi…
Geçmişte insanlar birbirini seçmeden önce tanırdı. Şimdi tanımadan eliyor. Belki de çok iyi kalpli, sevilmeye layık insanları bu nezaketsizliğe ortak ediyorlar.
İyi insanlarla karşılaşmamız dileğiyle.
