•Son dönemde Amerikan toplumunda özellikle Demokrat Partililer ve Bağımsızlar arasında çoğunluğun Filistin´e İsrail´den daha fazla destek vermeye başladığı görülüyor. Öbür taraftan aynı Avrupa´daki sağ partilerde olduğu gibi, Cumhuriyetçiler arasında İsrail´e sempati devam ediyor. Diğer bir deyişle ABD´de özellikle 2023´ten sonra başlayan Filistin sempatisi, 2026 yılında daha da güçlendi ve böylelikle eskiden olduğu gibi açık ara İsrail desteği toplumdaki yerini bulmuyor. Aynı zamanda gençler arasında Filistinlilere karşı duyulan destek de oldukça güçlü. oUmut Uzer – www.aa.com.tr
Brezilya, Sırbistan, ABD ve İsrail’deki seçimler, farklı ulusal koşullara rağmen siyasal temsil ile toplumsal rıza arasındaki gerilimin belirginleştiğini gösteriyor. Ekonomik hoşnutsuzluk ve yolsuzluk kaygıları sonuçları şekillendirirken, Gazze’ye yönelik politikalar da adayların meşruiyetini etkileyen unsurlardan biri haline geldi. Gramsci’nin çerçevesinde, kampüslerde, sendikalarda ve sivil toplumda gelişen Filistin dayanışması, yalnızca ahlaki itiraz olarak kalmayıp siyasal temsil üretmeye başladı. Ancak seçim kazanımları tek başına politika değişikliğini garanti etmez, bu temsilin kalıcı örgütlenmeye dönüşmesi belirleyicidir. Dolayısıyla seçimler, İsrail’e desteğin her yerde aynı sonucu doğurduğunu kanıtlamasa da bu desteğin toplumsal maliyetini ve meşruiyet sınırlarını görünür kılıyor.
Tamamı: https://www.aa.com.tr/tr/analiz/dort-kita-dort-ulke-tek-sonuc-israil-kaybettirir/4121910
Türkiye'nin bölgesel rolünü zaman zaman eleştiren Eisenkot, Netanyahu'nun izlediği politikaların Ankara'nın da içinde bulunduğu İsrail karşıtı cepheyi genişlettiği görüşünde.
Israel Hayom'da Eylül 2025'te yayımlanan röportajında, İsrail'in Katar'daki Hamas yöneticilerine yönelik saldırısını eleştiren Eisenkot, hedef alınan kişilerin öldürülebileceğini savunmakla birlikte, arabuluculuk yapan bir ülkede ve masada bir teklif varken saldırı düzenlenmesini hata olarak nitelendirdi.
Eisenkot, saldırıyı “Erdoğan ile İran'ı, bize düşman ülkelerle ılımlı Sünni ülkeleri ilk kez bir araya getiren derin bir stratejik başarısızlık” olarak nitelendirdi. Eisenkot, Netanyahu'nun bu adımla İsrail'in uluslararası konumunu kötüleştirdiğini ve Katar'a güvence sağladığını da kaydetti.
En güçlü ihtimal, Arap partilerinin dışarıdan desteğine yaslanan bir azınlık hükümeti. Netanyahu bloğunun dağınık muhalefetin içinden birkaç sandalye koparması ya da pazarlıkların tıkanıp İsrail’in yeniden erken seçime sürüklenmesi de ihtimal dışı değil. Hangisi olursa olsun, güvenliği her şeyin önüne koyan siyasetin yakın dönemde süreceğini tahmin etmek zor değil. Mizrahi bir başbakan, İsrail toplumunun iç hiyerarşisi açısından gerçek bir tarihsel eşik olabilir. Filistinlilerin haklarının adım adım daraltılması meselesinde ise bir liderin kökeni tek başına hiçbir şeyi değiştirmeye yetmez. Filistin meselesinde daha adil bir gelecek, ancak güvenliği tek tarafın denetimine indirgeyen anlayış aşıldığında ve Filistinliler eşit siyasal özneler olarak tanındığında mümkün olabilir.
Bugünkü güç ilişkileri içinde bu ihtimal uzak görünüyor. Bölgenin barışa doğru evrilmesi, bu uğurda siyasal risk almayı göze alabilen liderler gerektiriyor. Ne İsrail’de ne bölgede ne de dünya siyasetinde şimdilik böyle bir liderlik var. Yine de siyasal olarak imkânsız görünen pek çok koşulun toplumsal mücadelelerle değiştiğini tarih defalarca gösterdi. Washington’da sandıktan çıkan sonuç ve İsrail’de Arap seçmenin rekor katılımı bu yönde ilk işaretler olabilir. 8 Kasım akşamı Herzog’dan görevi alan general için asıl sınav da burada başlıyor. Önümüzdeki haftalar, onun kötünün iyisi olmakla mı yetineceğini, yoksa değişim isteyenlerin sesine kulak mı vereceğini gösterecek.
Tamamı : https://ilketv.com.tr/israilde-kotunun-iyisi-ve-duzenin-siniri/
Netanyahu’nun başbakanlık görevini kaybetme ihtimali, İsrail sağının en güçlü siyasi örgütü olan Likud içerisinde de yeni bir dönemin kapısını aralayabilir. Seçimlerden 27 milletvekiliyle birinci parti çıkan Likud, Netanyahu’nun kişisel siyasi ağırlığı sayesinde uzun yıllardır sağ, dini ve milliyetçi hareketleri aynı iktidar çatısı altında buluşturdu.
Ancak son seçimler, bu ittifak modelinin parlamenter çoğunluk üretme kapasitesinin sınırlarına ulaştığını gösteriyor. Netanyahu’nun siyasi varlığı bir yandan Likud seçmenlerini bir arada tutarken diğer yandan merkez partilerle kurulabilecek yeni koalisyonların önünde engel olarak görülüyor. Bu durum, parti içerisinde Netanyahu sonrasında farklı ittifaklara yönelebilecek bir liderlik arayışını gündeme taşıyabilir.
Bununla birlikte Likud içerisinde henüz Netanyahu’nun yerini alabilecek güçlü ve üzerinde uzlaşılmış bir isim bulunmaması, mevcut liderin elini güçlendiriyor. Netanyahu’nun parti tabanı üzerindeki etkisi, başbakanlığı kaybetmesi durumunda bile siyasi mücadeleyi sürdürmesine imkân sağlayabilir.
📊 İsrail Dışişleri Bakanlığının paylaştığı görsele göre 26. Knesset:
▪️ 33 kadın milletvekili
▪️ Önceki Mecliste görev yapmayan 55 milletvekili
▪️ 11 siyasi liste
▪️ En genç vekil: Yonatan Shalev, 24 yaşında
▪️ En yaşlı vekil: Haim Katz, 78 yaşında
▪️ Seçime katılım: %77,9
▪️ Arap, Müslüman veya Dürzi olarak tanımlanan 19 milletvekili
📌 55 kişinin arasında daha önceki dönemlerde milletvekilliği yapmış isimler de bulunuyor
İlk kez Meclise girenlerin sayısı ise 46

https://x.com/kolisraelmedia/status/2120807159881466230
Son dönemde Amerikan toplumunda özellikle Demokrat Partililer ve Bağımsızlar arasında çoğunluğun Filistin’e İsrail’den daha fazla destek vermeye başladığı görülüyor. Öbür taraftan aynı Avrupa'daki sağ partilerde olduğu gibi, Cumhuriyetçiler arasında İsrail’e sempati devam ediyor. Diğer bir deyişle ABD'de özellikle 2023’ten sonra başlayan Filistin sempatisi, 2026 yılında daha da güçlendi ve böylelikle eskiden olduğu gibi açık ara İsrail desteği toplumdaki yerini bulmuyor. Aynı zamanda gençler arasında Filistinlilere karşı duyulan destek de oldukça güçlü.
Bütün bunların ışığında 3 Kasım 2026 tarihinde ABD’de yapılan ara seçimlerin sonucu olarak Demokratlar, Kongrenin her iki kanadında da yani Senato ve Temsilciler Meclisinde çoğunluğu kazandılar. Yukarıda bahsedilen Filistin sempatisi ise artık Demokrat Partililer arasında daha da güçlü. 2018 yılında Michigan’dan Temsilciler Meclisine seçilen Filistin kökenli Rashida Tlaib ve yine aynı yıl Minnesota’dan seçilen Ilhan Omar, 2026 yılında bir kez daha açık farkla seçimleri kazandılar. Filistin’e verdikleri destekle tanınan bu iki kadın Müslüman siyasetçinin yanısıra Demokrat Partinin sol kanadı da özellikle Filistin'e desteğiyle biliniyor.
ABD Senatosuna Michigan eyaletinden senatör olarak seçilen Abdul el-Sayed ise Kongrenin bu kanadına seçilen ilk Müslüman milletvekili olurken Temsilciler Meclisinde 4 olan Müslüman üye sayısı 6'ya çıktı. Bütün bunların ışığında Filistin konusunun artık Amerikan kamuoyunda önemli bir yere sahip olduğu ve sadece ABD'deki Müslüman toplum nezdinde değil diğer din mensupları veya bir dine mensup olmayanlar nezdinde de eşitsizlik, insan hakları ve baskı sorunu olarak görüldüğü söylenebilir.
Bununla birlikte ABD'de İsrail lobisinin ve sempatisinin birdenbire yok olmayacağını söylemek gerekiyor çünkü ABD’de yaşayan Yahudi toplumunun bir kısmı İsrail’e desteğe devam ederken Evanjelik Kiliseler de etkili cemaatleri ile teolojik sebeplerden dolayı İsrail’i savunmaya devam ediyor.
ABD seçimlerinin bir kaybedeni de İsrail oldu. Başkan Yardımcısı JD Vance’in söylediklerine bakın: Cumhuriyetçilerin yenilgisinin dört sebebinden birinin İsrail’e verilen destek olduğunu iddia etti.
Dört yıl önce, Netanyahu’nun seçimi kazanmasının ertesi sabahı, “Benim Bildiğim İsrail Artık Yok” başlıklı bir yazı yazarak Amerikalıları olacaklar konusunda uyarmaya çalışmıştım.
Dört yıl sonra bu kez İsraillileri uyarıyorum: “Bildiğiniz Amerika artık yok.” Batı Şeria ve Gazze’deki Filistinlileri haritadan silmeye çalışan İsrail hükümetine ABD’de artık iyi gözle bakılmıyor.
Son derece dürüst ve merkeze yakın bir isim olan emekli general Gadi Eisenkot’un liderliği etrafında birleşmeniz gerekiyor. Daha önce bir kez yaptığınız gibi, son derece ahlaklı Mansur Abbas’ın Birleşik Arap Listesi partisini iktidar koalisyonuna dahil etmelisiniz. Bu yeni koalisyonu iktidara getirmek için, kuracağınız azınlık hükümetinin diğer Arap milletvekilleri tarafından da desteklenmesi şart.
🇹🇷🇮🇱 Ynet’te Türkiye araştırmacısı Dr. Tzameret Levi-Dafni: “Türkiye İsrail’i okuyor. Peki İsrail Türkiye’yi okuyor mu?”
Yazar, Türk medyasının İsrail seçimlerini ve koalisyon aritmetiğini ayrıntılı izlediğini; İsrail’de ise Türkiye’yi “İran’dan sonraki tehdit” olarak görmenin Ankara’nın gerilimi sınırlama mesajlarını gölgelediğini savunuyor
🗣️ “Doğrudan veya dolaylı bir diyalog kanalı, bir uyarı saldırısının iki ülkeyi çatışmaya sürüklemesinden önce sahada ne planlandığını anlamaya yardımcı olabilir.”
📌 Analize göre İsrail’de hükümet değişikliği, sağ partilerin benzer güvenlik yaklaşımları nedeniyle temel anlaşmazlıkları ortadan kaldırmayacak. Ancak Suriye’de yanlış hesaplamaları önleyecek iletişim ve ortak çıkar alanlarında iş birliği için fırsat yaratabilir

https://x.com/kolisraelmedia/status/2120790611590590726
Bir devletin siyasetini eleştirirken onunla ticaret yapmak, o siyaseti onaylamak anlamına gelir mi?
Gazze savaşı bu eski soruyu yeniden gündeme taşıdı. Çin, İsrail’in askeri operasyonlarına karşı sert bir diplomatik tutum alırken İsrail pazarının başlıca tedarikçilerinden biri olmayı sürdürüyor. İlk bakışta çelişkili görünen bu ilişki, ekonomik alışverişin siyasi sorumlulukla nerede kesiştiğini anlamak için elverişli bir örnek.
Tamamı :https://medyagunlugu.com/satin-almak-onaylamak-midir/
Birçok kişi Netanyahu'nun düşmesi ve Gadi Eisenkot'un İsrail hükümeti kurmayı başarması durumunda ne olacağını soruyor. Bana göre, bölge, birçok kişinin beklediğinden daha çok Siyonist projeye hizmet eden büyük siyasi değişimler yaşayacak. İşte tahminlerimin bir listesi:
1. Suriye ile barış anlaşması: Netanyahu'nun aksine, Eisenkot'un Ahmed el-Şara ile bir barış anlaşmasına varacağını ve bu anlaşma kapsamında Şara'nın işgal altındaki Suriye Golan'ını İsrail'e devredeceğini düşünüyorum.
…
2. Suudi Arabistan ve Kuveyt: Suudilerin Netanyahu'dan istediği tek şey, İsrail'in Filistin sorununun çözümüne yol açabilecek müzakerelere girmeye istekli olduğuna dair bir açıklamaydı. Netanyahu bu basit açıklamayı bile yapmayı reddetti, oysa Eisenkot'un bunu kolayca ve hızlı bir şekilde yapacağına ve Suudi Arabistan ile belki de Kuveyt ile de bir barış anlaşmasının yolunu açacağına inanıyorum. Bu, mantıklı ve oldukça muhtemel bulduğum bir olasılık.
3. Katar: İsrail ile bir barış anlaşması imzalamasını beklemiyorum; bunun nedeni aralarındaki ilişkilerin yokluğu değil, aksine güçlü ilişkiler olmasıdır; ancak Katar'ın farklı bir bölgesel işlevi vardır. Katar'ın, Amerikalıların müzakereleri ve krizleri yönetmek, İslamcı hareketleri kendine çekmek ve faaliyetlerini orada sınırlandırmak için kullandığı "Ortadoğu'nun çiftliği" olduğunu defalarca söyledim. Katar'ın İsrail ile ilişkilerini resmi barış çerçevesinin dışında tutması bu rolü üstleniyor, bu nedenle statüsünün değişmesini beklemiyorum.
4. Gazze ve Güney Lübnan: Eisenkot'un tam bir geri çekilme değil, sınırlı taktiksel askeri geri çekilmeler gerçekleştirmesini bekliyorum.
…
5. İran: İsrail'den herhangi bir somut taviz beklemiyorum. İran'a karşı düşmanlık ve onu anlayış veya gerilimi azaltma için yer olmayan bir düşman olarak görmek sadece Netanyahu'nun politikası değil, neredeyse tüm İsrail siyasi ve askeri liderlerinin benimsediği bir pozisyondur.
…
6. İsrail'in imajı ve dış etkisi: Eisenkot, İsrail'in uluslararası imajını iyileştirebilecek ve belki de Amerika Birleşik Devletleri içindeki etkisinin büyük bir kısmını geri kazanabilecektir. Arap devletleriyle yapılan barış anlaşmaları ona önemli diplomatik zaferler kazandıracak ve İsrail üzerindeki uluslararası baskıyı hafifletecektir.
…
7. Lübnan: Eisenkot, güneyden sınırlı İsrail geri çekilmelerinin uygulanmasını, Lübnan siyasi liderliğini İsrail ile bir barış anlaşması imzalamaya itmek için kullanabilir.
…
Netanyahu'nun düşüşü mutlaka İsrail'in zayıflaması anlamına gelmez; Siyonist projenin mevcut krizden çıkması ve genişleme ve egemenlik yeteneğini yeniden kazanması için tam da ihtiyacı olan şey olabilir.Ancak bu, İsrail'in Gazze ve Filistin halkına yönelik soykırımının duracağı veya İsrail'in Levant ve Orta Doğu'nun büyük bölümleri üzerindeki egemenlik projesinin sona ereceği anlamına gelmez. Aksine, bu politikaların Eisenkot yönetiminde daha büyük bir verimlilikle ve Netanyahu yönetimindeki İsrail'in katlandığı siyasi ve diplomatik maliyetten daha düşük bir maliyetle devam edeceğini gösteriyor.
Kaynak: Bunlar benim görüşlerim değildir. Bu kaynağa ait görüşlerdir.
@Cosmos_politic
Tamamı: https://x.com/kinikli88/status/2120823105031491737
Bazı Arapça konuşan İsrailli Yahudiler, İsrail'deki Yahudi olmayan Arapları bir tehdit olarak görse de kültürel ve dilsel aşinalık, onlarla uzlaşmaya varmaya daha istekli olmalarını sağlayabilir. Şaul Mofaz deneyimi belki de bunun bir örneğini sunuyor; özellikle Muhammed Dahlan ile olan ilişkileri bu konuda önemli bir rol oynamıştı.
Irak ve İran kökenli eski İsrail Genelkurmay Başkanı Dan Halutz da Netanyahu'nun ve Gazze ile bölgedeki bitmek bilmeyen savaşlarının önde gelen muhaliflerinden biri olarak öne çıkıyor.
Bu kasvetli ortamda, Arapların ve Müslümanların öldürülmesinin yüceltilmesini kınayan Sefarad ve Mizrahi Yahudi sesler de yükseldi. Lübnan kökenli önde gelen bir haham ve din bilgini olan Yitzhak Şua, Netanyahu'nun bazı müttefiklerinin sık sık sergilediği, Arapların ve Müslümanların öldürülmesinden duyulan sevinci eleştiren bir makale yazdı.
Şua ayrıca, Gadi Eisenkot'un Arap partilerinin katılımıyla hükümet kurma şartlarını da açıkça savundu ve bu şartları, rakiplerinin, özellikle de Likud Partisi ve ağırlıklı olarak Aşkenazi sağcı dini Siyonist hareketlerin pozisyonlarına tercih edilebilir buldu.
Eğer Gadi Eisenkot başbakan olursa, İsrail'de bu görevi üstlenen ilk Mizrahi veya Sefarad Yahudi olarak tarihe geçecektir. Onun iktidara yükselişi, İsrail'in hem kendi sınırları içinde hem de dışında Araplarla ilişkilerinde bir dönüşümün kapısını açabilir.
Acaba merak eden var mı, Yahudiler hep böyle miydi, yani bugünkü gibi şiddet eğilimli miydi?
Aslında Netanyahu’ya kadar Yahudilerin dünya halklarına sempatik geldiği bile söylenebilir. Çünkü soykırıma uğramış bir halktı Yahudiler. Sonra atalarının topraklarında bir devlet kurmuşlardı ya da orası onlar için ayarlanmıştı devlet kurmaları için. Yani her şey bir mantık silsilesi içindeydi, yanlış görünen bir şey yoktu. Arapların bir kısmı Yahudileri çevrelerinde görmek istemiyordu. Onların devlet kurmalarını da istemiyordu ve tümden yok edilmelerinden yanaydılar. İsrail ise bu tavra karşılık olarak yalnızca kendini savunuyordu.
Sonra Yahudi fanatikler seçimlerde epey bir oy alıp bir koalisyon halinde iktidara geldi. Ve olanlar oldu…
On milyona yakın nüfusuyla kendisinden kat kat kalabalık Arap devletlerinin birkaçına karşı aynı anda kendini savunan İsrail’in bunu tek başına yapabildiğini ileri sürmek tabii ki akla zarar verici bir sav olur. ABD ve Avrupalıların desteği olmadan bunu başarması olanaksız ama asla bir araya gelemeyen Arap devletlerinin dağınık durumlarının da İsrail’in işini kolaylaştırdığı unutulmamalı.
Tamamı : https://medyagunlugu.com/yahudiler-3500-yildir-boyle-miydi/
İsrail, Ron Arad’ı ararken İranlı generalleri kaçırdı - The New York Times
🔹 İsrail istihbaratı, 1986’dan beri kayıp olan savaş pilotu Ron Arad’ın izini bulmak için yıllar boyunca İran’ın sorumlu olduğu varsayımıyla sınır ötesi operasyonlar, kaçırmalar ve sorgulamalar yürüttü.
🔹 Arad, 16 Ekim 1986’da Güney Lübnan üzerinde görev yapan F-4 Phantom uçağından fırlatıldıktan sonra Şii Emel örgütü tarafından yakalandı. Örgütün güvenlik sorumlusu Mustafa Dirani, Arad’ın gözetimini üstlendi.
🔹 İsrail uzun süre Arad’ın daha sonra İranlı görevlilere teslim edildiğine inandı ancak son yıllardaki istihbarat değerlendirmeleri İran’ın kayboluşta rol oynamadığı sonucuna yöneldi.
🔹 İsrail içinde bugün ağırlık kazanan değerlendirmeye göre Arad İran’a hiç götürülmedi ve büyük olasılıkla 1988’de Lübnan’ın Nabi Chit köyünde öldü.
🔹 İsrail istihbaratı 2006’da İran Devrim Muhafızları Kudüs Gücü generallerinden Alireza Asgari’yi İstanbul’da kaçırdı. Asgari haftalarca Ron Arad hakkında sorgulandı ancak Arad’ın akıbetine ilişkin bilgi vermedi.
🔹 Eski ABD’li yetkililer, Mossad’ın Asgari’yi sorguladıktan sonra öldürdüğünü söyledi. Bir yetkili, generalin bir teknede sorgulandığını ve cesedinin Karadeniz’e atıldığını anlattı.
🔹 İranlı yetkililer de Asgari’nin İstanbul’daki otel odasında ilaç verilerek İsrailli görevliler tarafından kaçırıldığı sonucuna ulaştı. Operasyonda kullanılan aracın Karadeniz kıyısında bulunduğu bildirildi.
🔹 İsrail, 2021’de Devrim Muhafızları komutanı General Abdullah Saberi’yi Şam’daki diplomatik bölgede kaçırdı. İsrailli ajanlar nakliyeci kılığında güvenliği geçti, Saberi’yi uyuşturup büyük bir buzdolabı kutusuna koyarak araçla bölgeden çıkardı.
🔹 Saberi İsrail’e götürüldü ve uzun süre yalnızca Ron Arad hakkında sorgulandı. Daha sonra Güney Afrika’nın Johannesburg kentinde bir sokağa bırakıldı ve işkence gördüğünü söyledi.
🔹 Saberi’nin kaçırılmasından yıllar önce İsrail iç güvenlik servisi Şin Bet, Arad’ın İran’a götürülmediği sonucuna varmıştı. 2006’da tamamlanan kapsamlı inceleme, İran bağlantısını destekleyen istihbaratın hatalı veya güvenilmez bilgilerden oluştuğunu belirledi.
🔹 İsrail ordusunun kayıp askerler birimini yöneten Avi Kalo da 2016’da Başbakan Binyamin Netanyahu’ya sunduğu raporda Arad’ın büyük olasılıkla 1988’de Nabi Chit’te öldüğü ve İran’a hiç götürülmediği sonucuna ulaştı.
🔹 İsrail’in İran şüphesini güçlendiren unsurlardan biri, 1990’larda Arad’ı İran’da tedavi ettiğini söyleyen İranlı bir doktordu. Doktor iddiasını kanıtlayamadı ve Mossad içinde bazı yetkililer bu kişinin para elde etmeye çalıştığını düşündü.
🔹 İsrail komandoları 1994’te Mustafa Dirani’yi Lübnan’dan kaçırdı. Dirani ağır sorgulama altında Arad’ın Devrim Muhafızları tarafından İran’a götürüldüğünü söyledi ancak bu iddiayı doğrulayan kanıt bulunamadı.
🔹 İran ve Hizbullah 2004’te Arad’ın akıbetini araştırmak için ortak çalışma yürüttü ve gizli bir raporda Arad’ın 1988’de Nabi Chit’te öldüğü, muhtemelen bölgede gömüldüğü sonucuna ulaştı.
🔹 İsrail istihbaratı bu İran-Hizbullah araştırmasını İran’ın Arad’ın kayboluşuyla bağlantısının kanıtı olarak yorumladı; daha sonraki değerlendirmelerde bunun doğrulama yanlılığıyla şekillendiği kabul edildi.
🔹 Lübnanlı eski güvenlik görevlisi Ahmad Shukr, Arad’ın 1988’deki akıbetini bilen kişilerden biri olabileceği şüphesiyle Aralık 2025’te ortadan kayboldu. Lübnanlı yetkililer Shukr’un İsrailli ajanlar tarafından kaçırıldığına inanıyor.
🔹 İsrail askerleri daha sonra Nabi Chit’te bir mezarlıkta Arad’ın kalıntılarını aradı ancak sonuç alamadı. Arama faaliyetleri artık İran yerine Lübnan üzerinde yoğunlaşıyor.
🔹 İsrail’de geçmişte İran’ı sorumlu tutan bazı istihbarat görevlileri, parçalı ve dolaylı kanıtlara fazla ağırlık verdiklerini ve İran bağlantısına ilişkin varsayımın yıllarca alternatif açıklamaların önüne geçtiğini kabul ediyor.

https://x.com/yabancibasin/status/2122218671355351493
İsrail, yapay zekâ alanında dünyanın önde gelen ülkeleri arasında yer alıyor. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'nün (OECD) Nisan 2025'te yayımladığı araştırmaya göre İsrail, 2013-2023 yılları arasında kurulan yapay zekâ şirketlerinin sayısı bakımından incelenen 15 ülke arasında dördüncü sırada bulunuyor. Bu alanda ABD, Çin ve İngiltere'nin ardından gelen İsrail, yapay zekâ sektöründeki kümülatif sermaye finansmanı açısından ise aynı 15 ülke arasında yedinci sırada yer alıyor. Arap ve İslam dünyasından hiçbir ülkenin her iki sıralamada da bulunmaması dikkat çekiyor.
Öte yandan araştırma, İsrail'de yapay zekâ geliştirme alanındaki istihdamda erkeklerin ağırlıkta olduğunu ortaya koyuyor. Buna rağmen kadınlar, bu alandaki üretim pozisyonlarının yüzde 23'ünü oluştururken, yeni kurulan yapay zekâ şirketlerinin kurucuları arasında kadınların oranı yüzde 12'ye ulaşıyor.
İsrail'in bu alandaki ilerlemesinin arkasında, hükûmetlerin yapay zekâya bakışında yaşanan köklü değişim bulunuyor. Artık yapay zekâ yalnızca ekonomi, teknoloji ve inovasyon üzerinde doğrudan etkileri olan bir alan değil, aynı zamanda ulusal güvenlik açısından stratejik bir altyapı olarak değerlendiriliyor. Daha önce ticari yatırım ve yenilikçilik alanı olarak görülen yapay zekâ, bugün stratejik gücün kaynaklarından biri ve askerî çatışmalarla güvenlik sorunlarına karşı kullanılabilecek bir araç olarak ele alınıyor.
Tamamı : https://www.fokusplus.com/odak/israilde-yapay-zeka-alanindaki-ilerlemenin-maliyeti
İsak Eskinazi (İstanbul) uzun yıllar Judeo-Espanyol (Ladino) dilinde yazdı. Makaleleri Şalom gazetesinin Judeo-Espanyol sayfasında ve “Saver es Bueno” (“Bilmek iyidir”) başlığı altında, İstanbul Sefarad Kültürü Araştırma Merkezi'nin yayımladığı aylık Ladino eki El Amaneser'de çıktı.
Bu site bulabildiğimiz her yazıyı bir araya getiriyor: Şalom'dan 73 köşe yazısı (Temmuz 2019 – Kasım 2025) ve El Amaneser'den 36 yazı (Ocak 2020 – Nisan 2025); toplam 109 makale, konulara göre düzenlenmiş. Her makale Ladino aslıyla ve İngilizce ve Türkçe çevirisiyle okunabilir. Çeviriler aslına yakın tutuldu; örnekleri ve kullanmayı sevdiği Türkçe ve İbranice kelimeler korundu.
109 özgün Ladino metni, her biri İngilizce ve Türkçe çevirisiyle — Judeo-Espanyol okurları ve öğrenenler için.