Una istoria de Franz Kafka

Dora NİYEGO Judeo-Espanyol
2 Eylül 2026 Çarşamba

Esta istoria es una de las mas emosyonantes narativas ke afito en el anyo dalkavo de la vida del eskritor en Berlin. Kafka, konosido jeneralmente por sus ovras sombras komo La Metamorfosis i El Proseso, amostro una sensibilidad ekstraordinaria para kurar el korason de una ijika.

En el otonyo del anyo 1923, Franz Kafka, de 40 anyos, ke estava pasando los mezes dalkavo de su vida porke teniya la tuberkulosis, salyo a pasear por el Parko de Steglitz en Berlín kon su namorada, Dora Diamant. En el parko toparon una ijika chika ke estava yorando en gritando porke aviya pedrido su kukla ke era su djugete preferado.

Kafka fue muy afektado por la tristeza profonda de la ijika i, para konsolarla, envento una mintira kreativa:

“Tu kukla no se pedrio; se fue a viajar el mundo entero. Las kuklas me eskriven letras, i tu kukla me desho una letra para ti.”

Diziendole ke no teniya la letra kon el, le prometio de toparse kon eya el dia sigiente, a la mizma ora, en el parko.

Kuando Kafka torno a kaza, tomo esta misyon muy en seriozo. Komo si estuviera eskriviendo un grande romanso, aparejo kon muncho kuido la primera letra, komo si fuera eskrita por la kukla. Al dia sigiente se fue al parko i le meldo a la ijika estas palavras:

“Te rogo ke no estes triste por mí. Me fui a un largo viaje para konoser el mundo. Te va kontar las aventuras ke tuve.”

Estas topadas kontinuaron kada dia durante tres semanas. Malgrado su grava hazinura, Kafka kontinuo a eskrivir una mueva letra kada dia. En las letras, la kukla se estuvo engrandesyendo, empeso a la eskola, viajo por diferentes paizes, konosyo muevas personas i kada vez estuvo repetando kuanto la keriya bien a la ijika.

La ijika, al lugar de atristerse por su pedrida, empeso a asperar kon kuriozidad i alegria las aventuras de su kukla.

Ma la hazinura de Kafka se agravo muncho i el fue ovligado de salir de Berlín. Para dar a la istoria un final razonavle i alegre, Kafka la izo kazar a la kukla en la letra dalkavo. Le konto de su amor por un mansevo, de los aparejos de la boda, i le ekspliko ke, por modo de su mueva vida, ya no iva pueder eskivirle mas letras.

Kafka merko una mueva kukla komo regalo de espartision para la ijika. La ijika miro a la kukla i disho:

“Ma esta no parese a mi kukla.”

Kafka, sin ezitar, le meldo la nota ke estava en la mano de la kukla:

“Mis viajes me trokaron...”

La ijika aksepto la mueva kukla kon alegria.

Anyos despues de la muerte de Kafka, la ijika, ke se aviya echo mujer grande, topo una nota sinyada por Kafka, eskondida en una kavidad del puerpo de la kukla. La nota tenia estas palavras:

“Todo lo ke keres bien un dia se puede pedrer, ma a la fin, el amor va tornar en otra forma.”

La idea prensipal de la istoria

 En la vida es inevitavle pedrer a las personas, los objetos o las etapas ke keremos. Ma estas piedridas no keren dizir ke el amor se eskapo. El verdadero amor no dezaparese; solo troka de forma i torna a mozotros en otra manera.

Siz de yorumunuzu yapın

Tüm Yorumları Görün