Nazilerden kaçan üç müzisyen, küçük bir balıkçı ülkesinin kültürünü değiştirdi.
1930’larda Nazi Almanyası’ndan kaçan Robert Abraham, Victor Urbancic ve Heinz Edelstein, İzlanda’ya sığındı. O dönemde nüfusu 30 bini bile bulmayan, konser salonu ve konservatuvarı olmayan ülke, bu üç müzisyenin katkılarıyla klasik müzik kültürünü kazandı.
Urbancic, Reykjavík Orkestrası’nı yöneterek İzlanda Senfoni Orkestrası’nın temelini attı; Bach ve Mozart eserlerini ilk kez sahneledi. Abraham, koro müziğini geliştirdi ve Philharmonia Choral Society’yi kurdu. Edelstein ise müzik okullarının ve eğitim sisteminin oluşmasına öncülük etti.
Bu üç isim yalnızca sahneye çıkmadı; orkestra kurdu, koro yönetti, çocuklara ders verdi. İzlanda’nın bugün güçlü bir klasik müzik kültürüne sahip olmasının arkasında onların bıraktığı miras bulunuyor.
Müzikolog Árni Heimir Ingólfsson’un Music at World’s End kitabı, yıllar boyunca unutulan bu hikâyeyi yeniden gündeme taşıdı. Mektuplar ve arşiv belgeleriyle ortaya çıkan öykü, Nazi zulmünden kaçışın rastlantısallığını ve bazen tek bir bağlantının hem bir hayatı hem de bir ülkenin kültürünü değiştirebildiğini gösteriyor.
