İnanç üstüne

-Tüm inançlar, bir yalan demeyelim, ya bir kurgu temelinin üstüne bina edilmişse?..

Benzer soruların çengelleri zaman zaman aklıma takılsa da, bir arkadaşımın bana doğrudan sorduğu bu soruya, bir yanıt vermekte zorlanıyorum. Herkesin duyarlı olduğu böyle bir konuda, yorum yapmak gerçekten güç; ama bir genellemeye giderek şunu söyleyebilirim:

Bilinçlendiğimiz andan başlayarak, sorgulamadan inandığımız, limanına sığınarak kendimizi güvende gördüğümüz, geleceğe umutla baktığımız, kimi uygulamalarını, geleneklerini benimsediğimiz inançların bir anda yaşantımızdan çıkmasıyla içimizde doğabilecek boşluğu düşünemiyorum.

İnanç sistemleri, öğretilerinin temelinde her zaman insana erdemli bir yaşamın yolunu çizmeye çalışmıştır. Yine bağlı olduğumuz inanç doğrultusundaki eğilimlerimiz, diğer insanlarla ilişkilerimizi, aradığımız mutluluğu, yeşerttiğimiz umutları beslememizde etkin olmuştur. Bunlara karşın sözcüleri olmuş kimi önderlerinin yanlış ya da kendi çıkarlarına uygun yönlendirmeleriyle, kötülüklerden savaşlara her türlü olumsuzluğun tohumunu da ekmişlerdir. Dünya tarihi içinde bunun sayısız örneklerini görebiliriz. Yaşantımızın düşünsel alanını ipotek altına almaları bir yana, ölüm sonrası için de sözler verilebilmekte, umutlar geleceğe taşınmaktadır.

Voltaire, Felsefe Sözlüğü’nde anlatır:

Hindistan’da geziye çıkan bir misyoner, yüzükoyun yere yatan, zincire vurulmuş, birkaç kuruş veren Hintlilerin günahları için kendini kırbaçlatan çıplak bir fakire rastlamış. İzleyenlerden biri, “Nefsine karşı bu ne gönül tokluğu!” demiş. Fakir, “Nefsime karşı gönül tokluğu mu, diye yinelemiş; şunu bilin ki öteki dünyada sizler at, ben de binici olduğum zaman, bunların acısını çıkarmak için bu dünyada kendimi dövdürüyorum.”

İnançları doğrultusunda, bu dünyadaki eylemleriyle ilgili olarak ölüm sonrası için bir beklenti içinde olanları anlayabiliriz; ancak öç alma duyguları yaratarak, bunları öte dünyaya taşıyanlar için ne söylenebilir, bilmiyorum.

İnanç sistemleri içinde ön sıraları tutan dinlerin de biricik amacı insanları doğru yola yöneltmek, daha erdemli olmalarını sağlamak değil midir?

Brezilyalı din bilimci Leonardo Boff, birlikte bulundukları bir ortamda Dalai Lama’ya sormuş:

-Sizce en iyi din hangisidir?

Dalai Lama şöyle yanıtlamış:

-En iyi din, seni Tanrı’ya en çok yakınlaştırandır. Seni daha iyi bir insan yapan hangi dinse, en iyi din odur!

-Daha iyi insan?..

-Daha insaflı, daha duygusal, daha az alıngan, daha sevgi dolu, daha merhametli, daha sorumlu, daha etik kılan hangisi ise, işte en iyi din odur.

Bu kadar sözden sonra, bana yöneltilen soruya, sanıyorum her birimiz kendine göre bir yanıt bulacaktır.

 

Siz de yorumunuzu yapın

Tüm Yorumları Görün
Yorum Yapmak için üye girişi yapın!Yorum yapabilmek için üye girişi yapmanız gerekiyor...
Üye Girişi yapmak için Tıklayın