Geçen aralık ayında yeni yıl beklentilerimi Şalom Dergi için sorduklarında, yeniliklere yelken açmayı mutlaka yılbaşına denk getirme anlayışını ironik bulan biri olarak şakayla karışık bir yazı üretmiştim.

" (...) Türk askerlerinin silah ve beslenme açısından epey yoksul oldukları halde ölmekten korkmayıp dürüstçe cesurca savaştıklarını anlatıyorlar çoğu. Amaçsız ve hedefsiz askerlerin dağınıklığı Türklerin azmi karşısında direnemiyordu. Anzaklar, çok kan dökmenin ve çok sayıda kayıp vermenin utancıyla, koca bir hiçle yarımadayı ve savaşı bıraktılar (...)"

Amerika’da geçtiğimiz aylarda bir kitap en çok satanlar listesine girdi. Adı: ‘Go the F.ck To Sleep’. Anlamı: ‘Zıbar da uyu’yu sollayacak kıvamda bir küfür. Kitap, uyumak için masal diye tutturan ama bir türlü uyumayan açıkgöz çocuklara adanan bir yetişkin kitabı. 

Kısa süreliğine elde edilmiş ünün kalıcı olma ihtimali emek gerektiriyor. Örneğin youtube’da evinin küçücük bir odasından videolar yayınlayan Ray William Johnson adlı genç, başta 15 dakikalık bir ünü hedeflemiş olsa bile videolarının daha gün bitmeden 4 milyon üzerinde vuruş alması üzerine heyecanla takip edilen bir internet ikonuna dönüştü.

Açgözlülük insanın doğasında var. Sistem izin verdiği ve hatta kamçıladığı için açgözlülük mali kriz olarak baş gösterdi. Aslında açgözlülüğün her türünü her gün zorluyoruz. Yaşam açgözlülüğü, para açgözlülüğü, aşk açgözlülüğü…

Sanatsal faaliyetlerin çoğunda, aynı hayat gibi, geçirilen süreyi bir araç olarak görüyoruz. Çoğuna ağızda bırakacağı son tat için ve daha vahimi 'gördüm-yaptım defteri'mize bir çentik atabilmek için katlanıyoruz.

Kurşun kalemle bile yazsak deftere, silince hafif bir izi kalır. Yaptığımız her şeyin de hayatta izi kalıyor. Biz onu tekrar düşünmek istemesek bile, o bizi tekrar buluveriyor.

Kardeşlik... Yakın yaşta ve aynı cinsiyette olunca inanılmaz bir bağ yaratıyor. Düşünün doğduğunuz andan itibaren hem bütün kaynakları paylaşacaksınız, hem ailedeki sevgi ve beğeni için gizli de olsa bir rekabet sürdüreceksiniz, hem de onun kılına zarar gelirse kendi canınız acıyacak.

Bu deneyi duymuşsunuzdur. 12 ocak 2007’de, Washington DC’nin en işlek metro istasyonunda, sabahın koşturma saatlerinde, günümüzün en önemli keman virtüözlerinden olan Joshua Bell, 3,5 milyon dolar değerindeki el yapımı Stradivari kemanı ile 43 dakika boyunca müzik yapar.

Taş-makas- kağıt basit bir oyundur. 3 hareketten birini rastgele yaparak karşınızdakini yenmeye çalışırsınız. Ancak iki kişi karşılıklı geçip bir oyunu belli bir süre oynayınca artık basit diye bir şey yoktur.

Bazıları hayatları için  ‘Yazsam roman olur’ derler ya çok şaşarım. Genel kanı şu: Başından çok sayıda karmaşık olaylar geçenler roman malzemesi olacak bir hayat yaşadıklarına inanırlar.

Başkalarının hayatı ile beslenmek, çok derin bir arıza bana kalırsa. Bakıyorum etrafıma, kendi hayatında tatminleri bulmuş olanlar başkalarının hayatlarına daha az burunlarını sokuyorlar. Ancak daha sık karşılaştığım tavır, kendi eksiklerini kendine bile itiraf etmekten çekinen insanların küçük manevralarla başkalarının keyifle başladıkları yolculukları karalama çabası.

Gözyaşları ülkesi o kadar gizemli ki… İddia ediyorum, aslında hiç bir zaman gözyaşları, içinde bulunulan durum için dökülmüyor. Duygu selleri, içinde bulunulan ortamdan tetikleniyor, ancak mutlaka asıl yoğunluğunu kişinin kendi hayatındaki benzer coşkulardan, çaresizliklerden ve nostaljiden alıyor.

Mektup formatında yazılmış bir posta, bir telefon görüşmesinin aksine, sonsuz zihin çeşitlemesi olanakları sağlıyor. Bir konu etrafında odaklansa bile doğal bir biçimde ikinci derece olgulara yer verebiliyor, aynı olayın farklı versiyonlarını ve yorumlarını karşılaştırabiliyor.

Fark ettiniz mi ‘yola gelmiş’ insanların gözünün feri yoktur. Doğrularını kendi bulmasına fırsat verilmeyen insanlar yani. Babasının ‘saçma sapan vakit öldürüyorsun’ telkinleriyle sadece okulun gereklerine kapanan çocuk gibi.