Kemeraltı’ndan Konak’a doğru yürüyordum. Öğle saatleri, kalabalık... Gözlerim sokağın ortasında, yerde oturan bir adama takıldı. Ayakları dizlerinden kesik... Kâğıt mendil satıyor. Yakınmadan, kendini acındırmadan, dilenmeden... Gülümseyerek!

Bir sorumluluk almak ya da almamak! Her nedense başkalarının bu konudaki çabalarına imrenerek bakarken, işin doğrusu ben bu sorumluluğu bu güne kadar almaktan kaçındım. Bu yaklaşımım ister duyarsızlık, ister rahatıma düşkünlük ya da başka olumsuz sözcüklerle nitelendirilsin… Ama gerçek bu!

“Tek başına” sözünü özellikle kullanıyorum; çünkü birçoğumuzda olduğu gibi, evde her zaman eşimle birlikteyim, yalnız değilim. Öte yandan televizyon dizilerinin saatlerine göre ayarlanan yaşam düzenimizi göz önüne alırsak, yemek ve zorunlu konuşmaların dışında herkes tek başına!