Batya Natan

Tek başına bir bahçe

Ağaç, elmalarla o denli yüklüydü ki, rüzgâr estiğinde dalları bile sallanmıyormuş.

“Neden hiç sesini çıkarmıyorsun? Ne de olsa her birimiz fark edilmeyi hak edecek kadar gururluyuz” demiş bambu.

“Sesimi yükseltmeme doğrusu hiç gerek yok!” diye yanıtlamış ağaç. “Ben, en büyük tanıtımımı zaten meyvelerimle yapıyorum!”

Papatya tüm kendini beğenmişliğiyle, “Bir tarlasının ortasında, bunca papatya arasında güzelliğim hiç fark edilmiyor!” diye söylenmiş.

Bir melek, bu sözleri duymuş ve papatyaya şöyle yanıt vermiş:

-Ama sen çok güzelsin!

-Evet, ama eşsiz ve tek olmak istiyorum!

Papatya sürekli durumundan yakınınca melek onu yerinden alıp şehrin göbeğinde küçük bir parka koymuş. Günler sonra kentin valisi parkı görmeye gelmiş. Çevreyi gezdikten sonra yanındaki bahçıvana şöyle demiş:

-Burada doğru dürüst bir şey yok, buradaki otları söküp toprağı iyice temizleyin, sonra da sardunyalar ekin!

“Bir dakika!” diye bağırmış papatya, “Bunu yaparsanız beni öldürürsünüz!”

“Eğer senin gibi başka papatyalar da olsaydı, çok güzel görünürdü ve böyle bir bahçeyi bozmazdık” diye yanıtlamış vali, “Ama burada, senden başka papatya yok ve sen tek başına bir bahçe yapamazsın!”

Bu sözle birlikte çiçeği topraktan çekip çıkarmışlar.

Tek çiçekle bahar gelmediği gibi, ne yazık ki bir bahçe de olmuyor!

Bir bahçenin güzelliği, ekilen çiçeklerle birlikte, onun sağlanan uyumundadır; renkleri, kokuları ve birbirlerinden farklı görünümleriyle...

Toprağından koparılmış tek başına bir çiçek, ne denli güzel olursa olsun, bir vazoda her gün biraz daha solarak, ölümünü bekler!

Toplumdan kopmuş, çevresine küsmüş, sevgi sıcaklığını yitirmiş, bir başına yaşayan insanlar gibi...

Tevrat, insanlık serüvenini Adem’in cennet bahçesinden kovulmasıyla başlatıyor. Biz, bu kovulmanın Tanrı’ya karşı çıkılmasından mı, yoksa insanın bilincini kazanmasından mı kaynaklandığını düşüne duralım, cennete dönüş düşlemi hiçbir zaman eksilmemiştir. Öte yandan binlerce yıldır ortaya çıkan çeşitli inanç ve öğretiler, yeryüzünü sevgi ve kardeşliğin egemen olduğu bir bahçeye dönüştürmeye çalışmıştır. Üzülerek belirtmek gerekir ki, bu konudaki çabalara karşın süren başarısızlığımız, umutlarımızı sürekli ölüm sonrasına taşımamızda etkili olmaktadır.

Konunun düşünsel yaklaşımı bir yana...

Her birimiz, yeryüzü bahçesinin uyumunu sağlayabilecek, kendimize özgü rengi ve kokuları olan çiçekleriyiz. Ne yazık ki, çıkar çekişmeleri ve paylaşım kavgaları, bireyleri olduğu kadar, toplumları da bitmeyen bir savaşım içine sürüklemektedir.

Geçmişten günümüze bakarak kötümser olmak için nedenler sıralayabiliriz...

Biz yine de umut çiçeklerimizi sulamayı sürdürelim!

Siz de yorumunuzu yapın

Tüm Yorumları Görün
Yorum Yapmak için üye girişi yapın!Yorum yapabilmek için üye girişi yapmanız gerekiyor...
Üye Girişi yapmak için Tıklayın
1355